100% vegan

Ojee.

Hoe ga ik het hier over hebben?

Hoewel je met een veganistische levensstijl ernaar streeft geen dierlijke producten te gebruiken, is het niet mogelijk om het gebruik van dierlijke producten voor 100 procent uit te bannen. Op internet zijn aardig wat discussies te lezen van veganisten van wie de grenzen op dit gebied verschillen. Soms gaan deze discussies er hard aan toe. Ze kunnen over van alles gaan, bijvoorbeeld het checken van e-nummers of veganistisch eten buiten de deur. Wat voor de één haalbaar is, vindt de ander niet te doen.

Als ik het met anderen over veganisme heb, hoor ik ze vaak zeggen dat ze het knap vinden en dat ze nooit veganistisch zouden kunnen leven. Ik vind veganistisch leven totaal niet moeilijk. Dat komt doordat zelf besloten heb dat ik geen dierlijke producten wil gebruiken. Dat maakt mij een veganist. Ik ben niet op een dag wakker geworden met het idee ‘ik word veganist’, om me vervolgens te verdiepen in de regeltjes die dan gelden. Die regeltjes bepaal ik zelf.

Niemand leeft 100% veganistisch. Ik ook niet. Ik streef er wel naar.

Ik vind dat er met wat minder moeite gesproken mag worden over dit onderwerp. Niet omdat het gebruik van producten van dierlijke herkomst gepromoot moet worden, maar omdat ik geloof dat perfectie mensen afschrikt. En het levert meer op als heel veel mensen voor 90 procent veganistisch leven, dan wanneer een paar mensen dat voor 99 procent doen.

Ik pretendeer niet de waarheid in pacht te hebben en wil anderen niet zeggen welke keuzes ze moeten maken. Des te meer verschillende soorten veganisten met verschillende opvattingen, des te beter.

Dus.

Ik wil graag vertellen dat ik geen perfecte veganist ben.

Komtie.

Ik ben Daniëlle en ik streef ernaar om volledig zonder het gebruik van dierlijke producten te leven. Dit is voor mij niet volledig haalbaar.

Om te beginnen kan ik alle labeltjes en ingrediëntenlijstjes lezen die ik tegenkom, maar dan weet ik nog niet welke materialen er gebruikt zijn voor mijn laminaat, mijn wekker of de verf waar mijn trui mee geverfd is. Als ik dat allemaal uit zou moeten zoeken, kon ik mijn baan wel opzeggen, want daar heb je een dagtaak aan.

Er zijn veganisten die erop letten of de lijm die voor hun schoenen gebruikt is, vegan is. Ik heb niet altijd het geld gehad voor dure schoenen en heb daardoor schoenen in de kast waarvan ik niet weet wat er in de lijm zit.

Ik controleer de e-nummers in mijn eten, maar als iemand anders voor me kookt, controleer ik dit niet. Ik ga ervan uit dat het eten echt veganistisch is, als een ander dit zegt. Als ik toevallig ontdek dat er wel iets dierlijks in het gerecht zit (geen stukjes vlees, natuurlijk) en er is niets anders beschikbaar, eet ik het op, bedank de kok voor de gedane moeite en leg uit hoe het de volgende keer gemaakt kan worden zonder dierlijke producten.

Sowieso is het niet te doen om bij anderen alle producten met dierlijke ingrediënten te ontwijken. Ik neem bijvoorbeeld niet mijn eigen handzeep mee in mijn (denkbeeldige) handtas. Ik was mijn handen met de zeep die anderen hebben staan.

Op vakantie in Tsjechië bestelde ik vegetarische pizza’s zonder kaas, terwijl ik niet wist wat er verder in de pizza zat. Ik was op vakantie met anderen en had niet de mogelijkheid zelf alle plekken te kiezen waar we aten.

Er zijn vast meer sociale situaties te bedenken waarin ik (een beetje) water bij de wijn doe. En die zullen er blijven. Volgens mij krijgen mensen een verkeerd beeld van mij en veganisme als ik te ‘streng’ ben. Ik vertel over het algemeen wel dat ik normaal gesproken een andere keuze zou maken, zonder al te veel gewicht aan deze boodschap te geven.

Ooit kocht ik een seitanbroodje. Het broodje was erg lekker. Toen ik het haast op had, vertrouwde ik er niet meer op dat het broodje vegan was, las de ingrediëntenlijst nog eens en ontdekte ik dat er roomboter in zat. Ik heb het broodje verder opgegeten, want de enige andere optie was weggooien.

Het gebeurt maar zelden, want ik ben een aardige neuroot als het op ingrediëntenlijstjes aankomt, maar ik kocht wel eens iets waarvan ik niet wist of het aroma vegan is. Of een e-nummer, als het waarschijnlijk niet van dierlijke herkomst was.

Ik werk met mensen met een verstandelijke beperking. Ik vind mijn werkplek niet de plek om met mijn principes bezig te zijn. Ten eerste heeft dit geen zin, ik denk eerder dat ik dan het beeld neerzet van drammerige veganist en daar is niemand bij gebaat. Ten tweede begeleid ik mensen met hún leven en daarbij zet ik mijn eigen normen en waarden zoveel mogelijk aan de kant. Dat betekent dat ik niet iemand probeer jam op zijn brood te laten kiezen, als hij liever wil dat ik een broodje salami voor hem maak. En dat zorgde ervoor dat ik vorig jaar eens in een huifkar belandde. Niet leuk, maar dat kan voorkomen.

Ik heb geen moeite met het gebruik van medicijnen. Medicijnen zijn vaak niet vrij van dierlijke ingrediënten en sowieso op dieren getest. Er is geen redelijk alternatief voor de medicatie die nu beschikbaar is. Als ik medicijnen nodig heb, neem ik deze. Ook als het gaat om medicatie die niet levensreddend, maar levensverbeterend is. Als het beter met mij gaat, kan ik de wereld wat gemakkelijker redden.

Ok. Vegan Police, shoot mee. Ik heb alvast dekking gezocht.

IMG_20150210_210952

Wat vind jij? Leef jij veganistisch en lukt dat goed? Op welke fronten lukt goed, op welke fronten lukt dat niet en waarom? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!